Για να πω την αλήθεια μετά τις δύο πρώτες μέρες
μου πέρασε το σχετικό πιάσιμο , μου έμεινε
μόνο ένας πόνος στον παλιό τραυματισμό στη δεξιά γάμπα και έχω αρχίσει να
τρώγομαι με τα ρούχα μου για να πάω για τρέξιμο .
Θα περιμένω λίγο ακομα να μου περάσει ο πόνος και
θα πάω ξανα, πρώτα στάδιο και μετά βουνό,
καθώς μου λείπει η προπόνηση και έχουμε αρχισει να κάνουμε σχεδια για τους
επόμενους αγωνες. Επιπλέον τα απανωτά μπάρμπεκιου έχουν το τίμημά τους... Να
έχουμε και κίνητρο .
Δρόμος Κερασιού στην Έδεσσα, αγώνας στο Σειχ Σου (ίδια ημέρα
δυστυχώς), αργότερα Κερκίνη, Γιαννιτσά , κάποιοι λένε για Σφενδάμη τώρα.
Το σίγουρο είναι ότι μόλις παω Αλόννησο θα κάνω τον μεγάλο δρόμο που βλέπεις πιάτο από κάτω τα νησιά...Κανά δεκάρι ή δεκαπεντάρι χιλιόμετρα , υπό σκιά όλη η διαδρομή (το απόγευμα) και η πιο πολλή κατηφόρα. Τέλεια .
Ορεξη νάχεις να τρέχεις.
Το ευχάριστο είναι ότι με τις κουβέντες μετά τον
πρώτο μαραθώνιο και τα σχετικά επιφωνήματα , βλεπεις ότι από την παρέα ψήνονται
και αλλοι να τρεξουν , το πεντάρι, το δεκάρι και καποιοι τον μαραθώνιο.
Τα παπούτσια μας περιμένουν στην ντουλάπα...
Kαι δύο φωτογραφίες από την Πέλλα , με τα παιδιά...
Kαι δύο φωτογραφίες από την Πέλλα , με τα παιδιά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου